Etno Food

NOWOŚCI NAJSMACZNIEJSZEJ LISTY

Lista Produktów Tradycyjnych została rozszerzona o kolejnych 15 produktów i potraw, zarejestrowanych przez 6 regionów. Obecnie, na najsmaczniejszei liście znajduje się aż 765 pozycji.  Poniżej prezentujemy dodane produkty.

Województwo świętokrzyskie:
- chmielnicka gęś pieczona - charakteryzująca się chrupiącą skórką, kruchym, miękkim i soczystym mięsem, czosnkowym aromatem; tradycja jej sporządzana sięga przełomu XIX i XX wieku
- salceson ozorkowy wiejski -  formowany w żołądku wieprzowym (tzw. maćku), o wadze od 2-4 kg, łagodnym smaku i zapachu z dominującą nutką czosnkową
- kiełbasa swojska wąchocka hycowana (podsuszana) -  będąca średnio rozdrobnioną wędliną z pomarszczoną, kruchą skórką, wędzoną w dymie z drzewa olchowego i dębowego, smak i zapach wzmocnione czosnkiem
- susz owocowy dębniacki - składający się z kawałków jabłek i gruszek, o charakterystycznym zapachu paleniska i słodkawo-kwaśnawym smaku, stanowiący podstawę wielu potraw, m.in. kompotu wigilijnego
- jędrzejowski twarożek śmietankowy -  przypominający osełkę masła, o lekko kwaśnym smaku, znakomicie nadający się do wyrobu pierogów, serników czy bezpośredniego spożycia

Województwo małopolskie:
- jarzębinka – lekko kwaskowata nalewka sporządzana z owoców pospolitych, wyrabiana w okolicaach Izdebnika od XIX wieku, stosowana w medycynie ludowej jako środek wzmacniający serce, moczopędny, poprawiających pracę przewodu pokarmowego
- jarzębiak izdebnicki – nalewka o bursztynowej barwie, cierpkim smaku, rozsławiona przez arcyksięcia Rainera Habsburga
- kołacz jurajski – ciasto drożdżowe z nadzieniem serowym i makowym, posypane kruszonką i cukrem pudrem, na jurze Krakowsko- Częstochowskiej jest ciastem weselnym, z którym związane są liczne zwyczaje

Województwo mazowieckie:
- perliczki z Grabiny Radziwiłłowskiej- charakteryzują się delikatnym, kruchym mięsem i smakiem zbliżonym do dziczyzny,
 - chleb razowy radziwiłłowski- wypiekany w prostokątnych lub okrągłych bochenkach, o lekko porowatej, brązowej skórce, tradycja jego wyrobu sięga połowy XIX wieku
- skołatowska słoninka (przysmak myśliwego)- charakteryzująca się delikatną konsystencją, słonym smakiem z domieszką przypraw, o zapachu dymu z drewna olchowego, przygotowywana od wielu pokoleń według tradycyjnej receptury

Województwo lubuskie:
 - jarzębiak – alkohol pochodzący z Lubuskiej Wytwórni Wódek Gatunkowych, gdzie jest wytwarzany od połowy XX wieku
- jarzębiak na winiaku- produkt również wytwarzany w Lubuskiej Wytwórni Wódek Gatunkowych, jego receptura powstała w 1969 r.

Województwo dolnośląskie:
- ser kozi łomnicki- charakteryzując się zwartym, sprężystym miąższem, twardniejącym w miarę dojrzewania, o delikatnym, lekko kwaśnym i slonawym smaku, wytwarzany w gomółkach, tradycja jego wyrobu sięga XIX w.

Województwo warmińsko- mazurskie
- miód Mazur Garbatych – pozyskiwany na terenie powiatu gołdapskiego, powstający w oparciu o nektar roślin kwitnących na przełomie maja i czerwca- kruszyny pospolitej, maliny, głogu, śnieguliczki, szałwi, macierzanki i innych

Namawiamy naszych Czytelników nie tylko do podziwiania walorów smakowych Polski, ale również krajobrazowych. Wykorzystajmy wakację do poznania kraju, w którym mieszkamy!

PODKARPACKI MIÓD SPADZIOWY DOCENINY PRZEZ UNIĘ EUROPEJSKĄ

W sierpniu Komisja Europejska dodała do rejestru Chronionych Nazw Pochodzenia podkarpacki miód spadziowy.  Jest to 18 polski produkt włączony do unijnego systemu ochrony produktów oraz piąty wpisany do rejestru Chronionych Nazw Pochodzenia. 

Specyfika podkarpackiego miodu spadziowego wynika z obszaru geograficznego, który jest naturalnym zagłębiem lasów iglastych i charakteryzuje się bardzo dużym udziałem jodły pospolitej (Abies alba). Jego barwa jest ciemnobrązowa z zielonkawymi refleksami. W smaku jest delikatnie słodki o typowo żywicznym zapachu, przypominającym igliwie. Obszar, na którym pozyskiwany jest podkarpacki miód spadziowy obejmuje 17 nadleśnictw i dwa parki narodowe.

Podkarpacki miód spadziowy to produkt wyjątkowy i ściśle związany z miejscem, z którego pochodzi. Jego produkcja ma bogatą, wieloletnią tradycję. Wpisanie tego produktu na listę Chronionych Nazw Pochodzenia to nie pierwszy sukces- w 2007 roku został on dodany do „Listy Produktów Tradycyjnych” prowadzonej przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

SETKI ŚLĄSKICH SMAKÓW

Województwo śląskie jako pierwszy region w kraju wprowadziło 100 produktów na Listę Produktów Tradycyjnych. Setnym produktem jest – garnuszek górniczy - potrawa zapiekana, której wierzchnią warstwę stanowią kawałki pokrojonej fasolki szparagowej i plasterki ogórka kiszonego. Na samym spodzie układa się grube plastry ziemniaka, na nich plastry mięsa, mieszaninę fasolki szparagowej i ogórka kiszonego.

Uroczystość, na której przypominano idee powstania listy, zasady jej tworzenia oraz zaprezentowano działania wspierające wytwórców tradycyjnej żywności miała miejsce w Bibliotece Śląskiej w Katowicach.

– Wpisanie wielu potraw z województwa śląskiego to kolejny dowód na tworzący się nowy, tym razem „smaczniejszy” wizerunek regionu. Staramy się upowszechniać wśród mieszkańców regionu możliwości rozwijania produkcji tradycyjnej żywności i wspierać tych producentów, którzy chcą je wytwarzać według starych, tradycyjnych receptur – powiedział Bogusław Śmigielski, marszałek województwa śląskiego. Listę z województwa śląskiego otwiera „Ciulim lelowski”, który jako pierwszy produkt był wpisany na listę 28 lutego 2006 roku. Samorząd województwa śląskiego wspiera producentów wytwarzających produkty i potrawy według tradycyjnych receptur. Służy temu m.in. „Jarmark Produktów Tradycyjnych”, podczas którego odbywa się finał wojewódzki konkursu „Nasze Kulinarne Dziedzictwo”. Prezentuje on mieszkańcom województwa tradycyjne jadło, a jednocześnie uświadamia, jakie są możliwości rozwijania produkcji tradycyjnej żywności.

Prawo do umieszczania na Liście Produktów Tradycyjnych mają potrawy charakteryzujące się tradycyjną, przynajmniej 25-letnią metodą wytwarzania, i których jakość lub wyjątkowe cechy i właściwości wynikają ze stosowania tradycyjnych metod produkcji.

W ciągu trzech lat, a więc od czasu powstania Listy Produktów Tradycyjnych, Śląsk zarejestrował swoje produkty i potrawy aż w 9. z 10. kategorii.
POWIDŁA KRZESZOWSKIE IDĄ DO UNII

To przysmak z Podkarpacia, niestety znany głównie lokalnym, ale także wytrawnym smakoszom.

Szansą na wypromowanie tych smażonych tradycyjnie w miedzianych kotłach bez dodatku cukru, powideł, ma być znak „Chronionej Nazwy Pochodzenia” lub „Chronionego Oznaczenia Geograficznego”, o który będą się starać producenci krzeszowskich przetworów śliwkowych.

Zachętą i pomocą w drodze po unijny znak ochronny służą im eksperci i wieloletni już propagatorzy rozwoju rynku produktów regionalnych w Polsce, skupieni w Fundacji dla Polski, Stowarzyszeniu Solidarność Francja-Polska i Polskiej Izbie Produktu Regionalnego i Lokalnego.

Ich starania mogą stać się przykładem i zachętą także dla kolejnych wytwórców lokalnych smakowitości z województwa podkarpackiego, dlatego producenci powideł wraz z ekspertami z Warszawy i Paryża gościli w Boguchwale.Konferencja pt. „Podkarpacki produkt regionalny w Unii Europejskiej” została zorganizowana w ramach inicjatywy rozpoczętej w grudniu 2008 r., na którą składają się dwa projekty. Pierwszy, zatytułowany „Szkolenie grup producentów produktów regionalnych i tradycyjnych”, był koordynowany przez Fundację dla Polski we współpracy ze Stowarzyszeniem Solidarność Francja-Polska i skończył się w kwietniu.
Jego celem było przeszkolenie 2 grup rolników wytwarzających produkty regionalne i tradycyjne(sery korycińskie i powidła śliwkowe z Krzeszowa)w celu założenia grup producenckich i opracowania specyfikacji wytwarzania ich produktów.
Drugi – „Jakość produktów żywnościowych i zrównoważony rozwój w Polsce” – jest koordynowany we Francji przez Stowarzyszenie Solidarność Francja-Polska.
Partnerem polskim w projekcie jest Fundacja dla Polski, a celem jest kontynuacja i pogłębienie działań projektu pierwszego, tj. powołanie grup producenckich w Korycinie i Krzeszowie oraz złożenie wniosków o rejestrację do Komisji Europejskiej.
Działania potrwają do grudnia 2010 r. i zakończą się konferencją w Warszawie, podczas której zaprezentowane zostaną ostateczne wyniki prac.
Rogal świętomarciński
W Brukseli zarejestrowano nazwę „Rogal świętomarciński”. Zgodnie z wnioskiem rejestracyjnym prawo wypieku jedynego, prawdziwego i niepowtarzalnego rogala świętomarcińskiego otrzymali cukiernicy z Poznania oraz powiatów: poznańskiego chodzieskiego, czarnkowskiego, gnieźnieńskiego, gostyńskiego, grodziskiego, jarocińskiego, kaliskiego, kolskiego, konińskiego, kościański, krotoszyński, leszczyńskiego, nowotomyski, obornicki, ostrowskiego, pilskiego, pleszewskiego, rawickiego, słupeckiego, szamotulskiego, śremskiego, średzkiego, wągrowieckiego, wolsztyńskiego i wrzesińskiego.
Rogal świętomarciński od prawie 150 lat cieszy się w Poznaniu niesłabnącą popularnością i powodzeniem. W dniu Świętego Marcina, między 9 a 11 listopada sprzedaje się go prawie 300 ton.
W świadomości Poznaniaków i Wielkopolan rogal jest ściśle związany z obchodami dnia św. Marcina przypadającymi na 11 listopada, który jest także patronem głównej ulicy w mieście.
Najstarsza wzmianka o rogalach pieczonych na ten dzień pochodzi z „Gazety Wielkiego Księstwa Poznańskiego”, w której 10 listopada 1852 r. zamieszczony został inserat cukierni Antoniego Pfitznera, założonej trzy lata wcześniej przy ulicy ul. Wrocławskiej.